و ساقه های جوانم از ضربه های تبرهایتان زخم دار است

با ریشه چه می کنید؟

گیرم که بر سر این باغ بنشسته در کمین پرنده اید

پرواز را علامت ممنوع می زنید

با جوجه های نشسته در آشیان چه می کنید؟

گیرم که می کشید

گیرم که می برید

گیرم که می زنید

با رویش ناگزیر جوانه چه می کنید؟

پی نوشت:

۱- دوباره آمدم به این محیط مجازی، من همانم همان که همیشه بودم. هیچ تغییری در من بروز نکرده، عقاید، باور، منش و بینش من همان هاست که سالها با آنها زندگی کردم و هیچ رویدادی آنها را تغییر نخواهد داد. زین پس تلاشم دو چندان است تا فراوان سیاسی ننویسم، نه از خوف دیوان بد طینت که راحتی خیال خویشتن و آسودگی.

۲- شنیدم یار دبستانی عزیزم "زینب کریمیان" از خبرگزاری ایرنا به اتهام زیادی سبز بودن اخراج شده است. کلام عمیق دکتر علی شریعتی به یادم آمد "آنان که رفتند، کاری حسینی کردند. آنان که ماندند باید کاری زینبی کنند، وگرنه یزیدی‌اند."

۳-  باز هم جمله ای از شریعتی در ذهنم طنین انداز شد: آنها فقط از «فهمیدن» تو می‌ترسند. از «تن» تو- هر چقدر هم که قوی باشد- ترسی ندارند، از گاو که گنده‌تر نمی‌شوی، میدوشندت، از خر که قوی‌تر نمی‌شوی، بارت می‌کنند، از اسب که دونده‌تر نمی‌شوی، سوارت می‌شوند؛ آنها فقط از «فهمیدن» تو می‌ترسند.

۴- از یاران پرشمارم سپاسگزارم که در این روزهای سیاه مخوف، مرتب احوالات حقیر پرس و جو می کردند. زبان یارای سپاس نیست، قلم که هست: سپاسگزام...